sometime...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดี...เธอคนนั้น

 

 

ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่นะ...เราอยากรู้...เพราะว่าเธอไม่ได้ส่งข่าวหาเราเลย...นานมากแล้ว

 

และก็ทำให้เราเป็นบ้า  เป็นบอ  ฟุ้งซ่านได้ต่างๆนานา  เก่งเว้ย!!!

 

ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว  ก็ต้องจบลงอย่างรวดเร็วเหรอวะ

 

สิบกว่าวันที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง  หวังอะไรลมๆแล้งๆ 

 

ตอนนี้เลิกรอแล้วนะ  เลิกบ้าแล้ว  ฟังเพลงก็ไม่ร้องไห้อีกแล้ว  สบายใจได้แล้วนะ

 

--แต่ยังคิดถึงอยู่  จริงๆนะ

 

หลายสิ่งที่ไม่ได้บอกกับเธอ  ในวันสุดท้าย  เพราะพูดอะไรไม่ออก  ทั้งๆที่ในหัวมีเรื่องที่อยากจะคุยอยู่เต็มไปหมด

 

ก็ยังดีที่ได้ส่งเธอด้วยรอยยิ้ม...

 

ขอโทษนะที่รู้ตัวช้า 555+  (เป็นไงล่ะ  เศร้าเอง!!) 

 

ขอบคุณ....ที่คอยยิ้มให้เสมอ....ที่ไม่เคยโกรธ....ที่เป็นห่วงเป็นใย....ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ....ที่ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองก็มีดีอยู่บ้าง

 

ขอบคุณ....ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเรา  แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่สั้นมากกกก

 

เราขอให้เธอโชคดีละกันนะ  เราจะเป็นกำลังใจให้อย่างเงียบๆ (เพราะว่าคงไม่มีโอกาสทำอย่างอื่น  เหอะๆ)

 

 

 

ต่อไปนี้  ถ้าเกิดว่าเราเจอใคร  เราจะใช้เวลากับเค้าให้มากๆ  จะคุยกับเค้ามากๆ  จะเก็บรักษาของของเค้าอย่างดี  ให้ความสำคัญกับเค้า...

 

แต่ว่า.....เมื่อไหร่วะ?

 

 

 

ปล...เธอไม่ได้ทำวูดูใส่เราใช่มะ

ปล...อยู่ที่เรียนรู้  อยู่ที่ยอมรับมันนนนน...

ปล...เราเข้มแข็งนะเว่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อืมมม....

 

จริงๆ ด้วยว่ากูจะเงี่ยนอัพสเปซตอนช่วงปั่นงานหรือช่วงสอบ

 

ใจเย็นจิง.....หึหึ

 

---

 

ขณะนี้เป็นเวลา 4.00 pm ที่ห้องคอม SC

 

อีกไม่กี่นาทีไอ้ป้าคัตเอาท์ก็จะมาไล่

 

กูจะต้องใช้เวลาที่มีอยู่ให้คุ้มค่า....

 

 

 

 

 

ในช่วงขณะที่กูกำลังจรดนิ้วมือพรมแป้นคีย์บอร์ดอยู่นี้  เป็นเวลาที่สติของกูไม่ค่อยสมประดี

 

 

ย้อนกลับมาที่เวลาประมาณเที่ยงกว่าๆ

 

จิตใต้สำนึกที่ดีได้สั่งการกูให้มาปั่นรายงานที่ได้สั่งสมไว้จนสุกงอม

 

 

ซึ่งกูก็กระทำตามด้วยความภักดี  แต่ผลที่ได้กลับทำให้กูต้องสูญเสียอย่างที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้

 

เป็นความผิดพลาดของกูเองที่ไม่เคยไตร่ตรองถึงความเลอะเลือนของหัวสมองของตน

 

 

กูจึงได้กระทำสิ่งที่ไม่สมควรให้อภัยลงไป

 

นั่นก็คือการล้างไวรัส(จำนวนประมาณ 8 กุรุส)ใน Handy ของกูเอง

 

 

อันความที่สมรรถภาพในเวลานั้นของตัวกูอาจจะต่ำกว่ามาตรฐานจนไม่สามารถวัดค่าได้

(ซึ่งต้นเหตุอาจจะมาจากวงเหล้าคนโสดที่ริมสระน้ำหอโซน B เมื่อคืนวันที่ 14.กพ.50

และอาจจะมาจาก Dome Channel ที่กูถ่างตาดูต่อโดยไม่ทราบเหตุผล)

 

 

ทำให้พอกูรู้ตัวอีกทีกูก็กระทำการอุกอาจ  กดปุ่มโชะ!!

ชำระล้าง Handy ของกูให้ขาวสะอาดในทันใด

 

 

 

ไวรัสหายไปพร้อมกับงานเป๊ปซี่  งานอดิศร  งานCIS  บลาๆๆๆ

 

เป็นการสูญเสียอย่างใหญ่หลวงจริงๆ

และอาจจะเป็นเค้าลางการสูญเสียชีวิตของกูในอีกไม่กี่วันข้างหน้าด้วย

 

 

 

จึงขอไว้อาลัยมา ณ ที่นี้

 

 

 

ปอลอ. เหล้ากูหายไปไหนวะ  ห่าจริงๆ

ปอลอ. ตอบไอ้เหม่ง...อั่งเปากะแต๊ะเอียต่างกันไงไม่สำคัญ  สำคัญที่ของข้างใน

ปอลอ. ' อั่งเปาตั่วๆไก๊ '

ปอลอ. ใครมีเสื้อหนาวให้กุยืมบ้าง?

 

บางครั้งก็เย็น.....

 

 

 

                                                                                         

                                                                                

 

 

                                                                               หน้าที่                                                    

                                                                                                                                                                     ไม่ต้องการ

 

                                         

                                                                                      

                                                                          ทำร้าย

                                                                                                                               โกรธ

                         

                             ไม่กล้า                                              

 

 

 

                                                                                                  ดูถูก                                          

 

 

                                                            อยากรู้                                       

                                                                                                                                                         ใจบาปหยาบช้า

                                                                                                                                                             

                    สัตว์ประเสริฐ                                                

                                                                      

 

 

                                                      

                                                                     อยู่เพื่อล่า

 

 

                                                                                                  เสียสติ

 

นอย                                                                                                                                                                                 เนือย

 

                                                

 

                                                   รายงาน

                                                                                                                                             สังคม

 

                       

                                                                            แบ่งแยก

 

 

 

                                                                                                                                                                             ความสุข

 

 

                       จน                                                                                                      เชื่อใจ

                                                   ป่วย

                                                                                                

 

 

                                                                                                                  หิว

                                                                                                                                            จมไม่ลง                            

                                                                          โง่

 

 

                                       ไม่ไว้ใจ                                    

 

                                                                                                                                                                                      อำนาจ

                                                                                อากาศธาตุ

 

 

 

                                                                                                                                   เจียมตัว

 

 

 

                                              ข้าน้อยสมควรตาย....

 

 

 

 

 

 

                                                                   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                

                    

 

ชื่อสายพันธุ์ Aqua Blocks  หรือที่รู้จักกันในนามของ Tertris

ลักษณะ มีรูปร่างหลากหลายชนิด

สถานที่ สามารถพบเจอได้ทั่วไปตามสถานที่ที่มีอุปกรณ์สื่อสารของนางสาวเด้ง (นามสมมุติ)ปรากฏอยู่ 

กลุ่มเสี่ยง ประชาชนส่วนใหญ่ที่มีความมักมากในเกม

 

เมื่อวันที่ 31 ส.ค. 2549ได้รับแจ้งจากผู้สื่อข่าวว่า  ได้มีการค้นพบสารเสพติดสายพันธุ์ใหม่  มีชื่อแพร่หลายกันในคาบเรียนว่า Tertris  นักวิชาการหลายท่านได้ออกมาแย้งว่า  แท้จริงแล้วสารเสพติดชนิดนี้ไม่ได้เป็นสายพันธุ์ใหม่  แต่กำเนิดมานานแล้วในอดีต  ซึ่งในปัจจุบันก็ยังคงสามารถพบได้ทั่วไป

 

สารเสพติดชนิดนี้มีฤทธิ์รุนแรงมาก  แต่กลับได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในขณะเดียวกัน จากคำเปิดเผยของบุคคลนิรนามผู้หนึ่ง  ซึ่งผู้สื่อข่าวสืบทราบมาว่าชื่อนางสาว ล.ด.  อ.ด.ด.ร.ก. นั้นกล่าวว่าตนได้เคยใช้สารนี้มาก่อนหน้านี้  แล้วได้เลิกไปพักหนึ่งเพื่อไปทดลองสารเสพติดชนิดอื่น  แต่รู้สึกว่าไม่แรงพอ  จึงหวนกลับมาใช้สารเดิม  จากการศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างจำนวนหนึ่ง  สามารถสังเกตได้อย่างชัดเจนว่า แต่ละคนจะมีอาการอ่อนเพลีย  ประสาทแดกเป็นระยะๆ  ชอบอยู่อย่างสันโดษ  บางครั้งเก็บตัว  ไม่เจรจากับใคร  พบในบางรายว่าเมื่อใช้ติดต่อกันมีอาการปวดเมื่อยนิ้วมือหรือปวดไหล่ 

 

สารเสพติดชนิดนี้สามารถให้ผลลัพธ์ได้หลายแบบ  เมื่อเสพแล้วจะมีความอดทนสูงชั่วระยะเวลาหนึ่ง  แล้วจะเกิดผลข้างเคียงทำให้อ่อนเพลีย  ง่วงเหงาหาวนอน  นับว่าก่อให้เกิดอันตรายแก่ร่างกายเป็นอย่างมาก  กรณีศึกษาจากนางสาว ล.ด.  อ.ด.ด.ร.ก. ได้ให้ข้อมูลว่าตนได้ใช้เวลาเสพสารเสพติดชนิดนี้มาตั้งแต่หัวค่ำของวันที่ 29 สิงหาคม 2549  เมื่อรู้ตัวอีกทีก็ย่างเข้าเวลา 2:00 นาฬิกาของเช้าวันใหม่เสียแล้ว  ตนจึงเข้านอนแล้วตื่นมาเสพต่อในเวลาเช้าจนล่วงเข้าเวลา 15:00 นาฬิกาจึงได้รู้ตัวอีกครั้ง  จากข้อมูลที่ได้มานั้นสามารถนำมาวิเคราะห์ได้ว่าการใช้สารเสพติดชนิดนี้อาจจะทำให้เกิด “ภาวะหลงลืม” ได้  ดังเช่นที่กรณีศึกษาอีกรายหนี่ง  ทราบชื่อภายหลังว่า นางสาว ร.ช.น.  ซ.ล. ได้เสริมว่าตนก็ประสบภาวะนี้มาหลายครั้งเช่นกัน  

 

เมื่อเสพสารเสพติดชนิดนี้  บางครั้งทำให้เกิดอาการรื่นเริงผิดปกติ  หรืออาจจะพูดคนเดียว  หลังจากที่ได้สังเกตอาการของบุคคลซึ่งมีทีท่าว่าเริ่มจะเป็นกลุ่มเสี่ยงอีกรายหนึ่ง  นามว่า นางสาว ส.พ.ภ.  ส.ส.ซ. หรือที่ใช้ชื่อในวงการว่า princess หลังจากที่เข้าไปคลุกคลีกับสารเสพติดชนิดนี้อยู่พักหนึ่ง  ก็มักจะรำพันเบาๆ กับตัวเองว่า “ได้ตั้งหมื่นแน่ะ  ปกติไม่เคยเกินแปดพัน” พร้อมทั้งยิ้มอย่างชอบใจ

 

ผู้สื่อข่าวได้รับการเปิดเผยจากนางสาว พ.ช.ญ.  ศ.ด.ป.ย. อีกว่าสารเสพติดชนิดนี้ออกฤทธิ์ในแต่ละรายต่างกัน  อาการของตนในช่วงที่ใช้สารเสพติดชนิดนี้อยู่  จะมีความรู้สึกว่าใช้เวลาในการทำรายงาน รบวจ. (อ่านว่า รอ บอ วอ จอ) นานมากและไม่มีเวลาสำหรับการทำอย่างอื่น  ซึ่งตนเพิ่งจะมาสังเกตได้เมื่อค่ำวานนี้ว่าตนควรจะท่อง text รัสเซียของนายอันเดร (นามสมมุติ) แต่เพราะฤทธิ์ของสารเสพติดชนิดนี้ทำให้ตนไม่สามารถทำได้  ทำให้ตนรู้สึกเซ็งมาก  พร้อมกับลั่นวาจาว่า“จนกว่ากูจะส่งรายงาน รบวจ. กูจะไม่ยอมตกเป็นทาสของมันอีก”

 

จากคำบอกกล่าวของนางสาว ล.ล.  ช.อ.กรณีศึกษาอีกรายหนึ่ง  พบว่าการใช้สารเสพติดชนิดนี้อาจก่อให้เกิดความบาดหมางต่อกันได้  หากว่าแอบใช้สารเสพติดชนิดนี้ในขณะที่กำลังศึกษาอยู่  พร้อมทั้งเล่าว่าตนเคยแอบใช้สารเสพติดชนิดนี้ในคาบเรียนภาษาอังกฤษ  ซึ่งผู้อำนวยการสอนมีนามว่า Bob (นามสมมุติ)  แล้วถูกจับได้  เป็นผลเสียคือโดนด่าแล้วก่อให้เกิดการหมางใจกันชั่วระยะเวลาหนึ่ง  

 

ได้รับข้อมูลจากแหล่งข่าวอีกว่า  เมื่อใช้สารเสพติดชนิดนี้แล้ว  บางครั้งอาจจะทำให้เกิดอารมณ์ฉุนเฉียว  ซึ่งอาจจะเป็นอันตรายต่อคนรอบข้าง  ซึ่งในกรณีนี้ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านสรุปว่า  อาจจะเป็นเพราะสารเสพติดชนิดนี้ประกอบด้วยสารเป็นพิษซึ่งก่อให้เกิดผลเสียแก่ร่างกายอยู่สองชนิด มีชื่อเรียกทางการแพทย์ว่า AOR 97457 และ AIR 91045  ซึ่งเมื่อได้รับในปริมาณมาก  อาจจะมีอาการสติไม่สมประดี  ในบางรายที่อาการหนัก  อาจจะมีการพูดไม่เป็นภาษาคนอย่างไม่รู้ตัว เช่น “ห่าน!!!  ได้เจ็ดหมื่น” หรือ “เชี่ยแม่งเอ๊ย!!!”

 

ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านได้วิเคราะห์ว่า  หากดูผลในระยะยาวแล้ว  การที่ใช้สารเสพติดชนิดนี้ต่อไปเรื่อยๆ นั้น  อาจมีผลให้ค่าหน่วยกิตอัพเป็น 6000 หรือ 9000 บาท ได้โดยไม่ทราบสาเหตุ  ซึ่งนับเป็นปัญหาที่บ่อนทำลายประเทศชาติ  สมควรที่จะต้องรีบแก้ไขโดยด่วน

           

            หากมีความคืบหน้าประการใดจะมารายงานให้ทราบกันในวาระต่อไป  สวัสดี

 

 

นิยามศัพท์

รบวจ.                            หมายถึง ระเบียบวิจัย

ล.ด.  อ.ด.ด.ร.ก.             หมายถึง ลินดา  อุดมดำรงกุล          หรือ หลิน            (นามสมมุติ)

ร.ช.น.  ซ.ล.                   หมายถึง รัชนี    แซ่ลี้                    หรือ แอร์            (นามสมมุติ)

ส.พ.ภ.  ส.ส.ซ.                หมายถึง สุพีภัสร์  สะสมทรัพย์         หรือ บุ๊คกี้            (นามสมมุติ)

พ.ช.ญ.  ศ.ด.ป.ย.            หมายถึง พิชญา  ศักดาประยูร          หรือ พีช             (นามสมมุติ)

ล.ล.  ช.อ.                      หมายถึง ลลิต  ไชยเอื้อ                 หรือ อ้อ             (นามสมมุติ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป.ล.

....ขอรับรองว่าเป็นความจริง

....มีการใช้ชื่อย่อเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัว

....สาดดดดด!!!...ได้แปดหมื่นห้า

....รายงาน รบวจ. เสร็จแล้ววววว 

....วันนี้ขอโทษเพื่อนๆด้วยที่กูนอยใส่  โทษน๊าาาาาา & ขอบคุณมากที่ช่วยกูปั่น

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเสารืนี้กูจะไปบายเนียร์โต๊ะลายสือ 4 ที่ร๊ากของกู

นัดกันที่ซอยอารี กูดีใจจะได้เข้าเมือง

 

แต่...ปัญหาหนักของกูมีอยู่ว่า

 

กูว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติของกู  เพราะว่ากูก็มักจะอ้วนบ่อยๆ จนเป็นนิสัย...

 

กูเริ่มแดกเหมือนห่าลงตั้งแต่วันศุกร์

ไปกินข้าวกะน้องออนเรียบร้อย  พี่สายกูโทมาบอกว่าจะเลี้ยง

กูกะแทนก็เลยทำเนียน กินอีกรอบ เพราะว่ากลัวพี่เสียใจ!!!! (เหรอ?)

 

หยุดไปเสา-อาทิดกูปรีดามาก  แดกสนุกสนาน

วันอาทิดน้องออนทัก "ทำไมมึงบวมอย่างนี้? วันศุกร์มึงไม่ขนาดนี้นิ"

กูเสีย self ไปพักนึง  แล้วกูก็จรลีไปกินเลี้ยงงานสมาคม

ความจริงกูไม่อย๊าก-ไม่อยากไป  แต่ก็ต้องจำใจ (เหรอ?)

แต่อีกเหตุผลหนึ่ง  ซึ่งกูเล่าแล้วก็อาย  หึหึ

กูอยากเจอ "น้องแพรว" ง่ะ

 

 

เมื่อวานกูว่าง ว๊าง ว่าง ตอนเช้า  กูไม่รูจะทำไร 

ดูกระจก  อืม...หน้าตากูดูทรุดโทรม  ไปตัดผมซะหน่อย

กูบอกพี่เค้าว่า "พี่เล็มให้หน่อย"  พี่บอกว่า "พี่ทำไรไม่ได้มากหรอกเพราะผมน้องสั้นอยู่แล้ว"

แล้วเค้าก็จัดการเล็มผมให้กู  ประมาณชาติครึ่ง 

กูมองที่พื้น  ผมกูออกไปประมาณกุรุสนึง แล้วกูก็เริ่มเอ๋อแดก

พี่เค้าเห็นหน้ากู เค้าเลยหยุดเล็มผมให้กู  พยายามชมกูต่างๆนานา

เพื่อให้กูสบายใจ (เดี๋ยวก้านคอเลยนิ) แล้วเค้าก็สระไดร์ให้กู

 

กูเสียเงินไป 100 บาท  แล้วกูก็กลายร่างเป็น "ไก่"

เห็นหน้าตัวเองแล้วกูขำก๊าก (ย่อมาจาก กะต๊าก กะต๊าก) 

โอเค หน้ากูดูเบิก บาน ขึ้นเป็นกอง

 

 

กูกลับไปส่องกระจกที่ห้อง  เอาวะ! ไม่ทุเรศเท่าไหร่ร๊อกกกก

แล้วก็เดินทางไปเรียนเสดสาด

 

เพื่อนๆ ทักกูเกรียวกราวว่า "เมิงไปตัดผมทรงเหี้ยไรมา"

 

อ่าว...กูกลายเป็นเหี้ยไปซะแล้ว!!!  แล้วเสียงลือเสียงเล่าอ้างก็แพร่กระจายไป

ถึงขนาดที่ว่าไอ้ตุ๊ดวิ่งมาขอดูหน้ากู เหอเหอ

 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  เวลาตัดผมควรปรึกษาเพื่อน!! (คุ้นมะ)

 

 

 

 

++ชีวิตกูจะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกมะ

++นี่กูอัพเพราะอีเบิ๊ดด่ากูนะเนี่ย

++ขณะนี้คือคาบอาจานรมย์

++ไปบายเนียร์โต๊ะ  เค้าจะมีไส้เดือนให้กูกินป่ะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

ไร้สาระเรื่องที่ 1 กูคิดหัวข้อระเบียบวิจัยไม่ออก

กูอุตส่าห์ดั้นด้นไปลอกวิทยานิพนธ์มาจากแดนไกล 

แล้วดูดู๊....ดูเสะ  ไม่ผ่านเลยซักอัน  ทำมายล่ะ !!!

 ถ้าวันจันทร์กูไม่มีส่งแล้วเมื่อไหร่กูจะได้ทำเนี่ย  ชิชะ...

 

 

 

ไร้สาระเรื่องที่ 2 กูรู้สึกว่าบล็อคล่าสุดของกูเนี่ยช่างโศกสลดเป็นยิ่งนัก

แต่กูก็แปลกใจว่าเพื่อนๆของกูดูท่าทางว่าจะโศกกว่ากูเหลือแสน หึหึ

ขอบจายๆๆๆ ที่มาร่วมบ้าไปกะกู

 

 

ไร้สาระอีก  อยากได้รูปรับน้องโต๊ะจังเล้ย

 

ถึงสาระดีบ้างดีกว่า....ทุกๆคนเว้ย!!! คุณฝนกลับมาแล้ว

หลังจากที่คุณฝนไปแอ่วลาวมาพักนึง ปล่อยให้กูคอยแล้วคอยเล่า

ในที่สุด...คุณฝนก็กลับมา ^_^

ซึ่งกูคาดว่าจะนำความปรีติยินดีมาสู่เพื่อนพ้องทั้งหลายของกูได้

เพราะกูรู้สึกว่าคุณฝนได้กลายเป็นขวัญใจของหลายๆคนไปแล้ว

แหม๋ๆๆๆ ทูนหัวของบ่าว!!!

 

 

หากว่ากูกลับบ้านมากินระเบิดระเบ้อเหมือนที่กูพึ่งจะทำไปเนี่ย

กูจะไปนั่งไดเอทเพื่ออะไรวะนั่น

 

 

เรื่องสุดท้ายมีสาระโคดๆ เพราะขณะนี้กูนั่งอยู่ในห้องคอมที่บ้าน

และภายนอกห้องกูได้ยินเสียงหนูร้อง

น่ากลัวฉิบหาย...คำถามคือว่า  กูจะต้องนั่งอยู่ในห้องนี้อีกนานเท่าไหร่?

 

 

 

 

 

 

		เพื่อน....ของกู  ที่เคยเป็นเพื่อนของกู ตอนนี้มันเป็นเพื่อนของคนอื่น รู้สึกแปลกๆ? ไม่เชิงเศร้า  ไม่เชิงอิจฉา แค่รู้สึกเป็นคนอื่น  เวลามันอยู่กะเพื่อนมัน  ก็จะไม่ไปยุ่งกะมัน ไม่อยากเห็นว่ามันสนิทกะคนอื่นมากกว่ากู  ตรงนั้นไม่ใช่ที่ของกู ทำนองว่าหวงเพื่อน  ว่างั้นเหอะ แล้วกูเห็นแก่ตัวรึป่าว? ถึงแม้ว่ามันจะยกให้กูเป็นเพื่อนสนิทที่สุด แต่ทำไมกูรู้สึกว่ามันเป็นแค่ลมปาก  แค่ความเคยชิน  ที่บอกกับคนอื่นว่า "คนนี้ซี้กู" แต่จริงๆ แล้วรู้สึกอย่างงั้นจริงๆ รึป่าว?   ระยะห่างที่เพิ่มขึ้นทีละนิด มันไม่ใช่ความผิดของกู  หรือว่าของมัน มันเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็เจอ  ก็ทุกสิ่งไม่มีอะไรแน่นอน ในเมื่อเราห่างกัน... ด้วยภาระทางการเรียน  ด้วยเวลา  ด้วยต่างคนต่างมีเพื่อนใหม่ จากที่เคยเหมือนว่าจะขาดกันไม่ได้ กลับกลายเป็นเรื่องธรรมดา ก็เมิงไม่ว่างนิ....ไม่เป็นไรกูไปกับคนอื่นก็ได้ เมิงไปกะเพื่อนเมิงเหอะ เราอยู่กันคนละสังคมไปแล้ว!!! บางทีเรื่องบางเรื่องที่อยากจะปรึกษา  ก็ไม่รู้ว่ามันจะเข้าใจเหมือนกับที่เราเข้าใจรึป่าว แม่ง...กูจะคุยกะเมิงเรื่องคนๆนี้  เมิงก็ไม่รู้จัก จากที่เคยรู้กันทุกเรื่อง  เมิงรู้เสมอว่ากูต้องการอะไร กลับกลายเป็นเราไม่รู้จักกันแล้วมั้ง ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็จะไม่โทรคุยกัน ถ้าหากว่าเราโตขึ้นกว่านี้ ก็คงจะถึงเวลาที่เราต้องแยกย้ายกันไป เมื่อต่างคน  ต่างสนใจในสิ่งที่ต่างกัน เมื่อต่างคน  ต่างมีเรื่องที่ตัวเองต้องทำ  มีภาระให้รับผิดชอบ มันจะลืมกูมั๊ย  แล้วความสัมพันธ์เราจะเป็นไปในระดับไหน เราจะยังคงมีเรื่องคุยกันอยู่มั๊ย  แล้วเราจะยังได้เจอกันอยู่อีกรึป่าว...?              เ
.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เออ!! จะตักบาตรทำไมไม่เตรียมอะไรไว้เลยวะ"

 

 

"เออๆ แล้วจะตักกี่รูป?"

 

 

"ไอ้บ้า!"

 

 

"ไม่มีทาง  ตักไม่ครบหรอก"

 

 

"ไม่มีทางทันน่ะ 5 รูปก็พอเชื่อป๊าดิ เดี๋ยวเตรียมกับข้าวไว้เลย  ถ้าไม่เยอะนะทำแป๊บเดียวก็เสร็จ  เอางี้ดิ  เอ็งไปหุงข้าวเตรียมไว้....."

 

 

 

 

 

 

"จะซื้อข้าวร้านไหน..อู๊ยยยยย ดอกไม้ร้านนั้นสวยนะ..เอาผลไม้มั๊ย...บลา บลา บลา"

 

 

"แม่ว่าดอกไม้มันไม่สวยเลยนะ  เนี่ยมันดูแล้วไม่สดเลย"

 

"ช่างมันเห๊อะ!! ไม่งั้นแม่ก็ไปซื้อเลย  จะยืนรอตรงนี้"  ...น่านไอ้เลว

 

 

 

 

 

 

"เฮ้ย..ตื่นๆๆ  แม่ว่าวัดสิงห์นี่แหละดี  พระเยอะดี  เนี่ยๆๆ เดินเข้าเดินออกกันตลอดเลย"

 

พระที่เดินกลับมาก็ไม่รู้ว่าซ้ำกับที่ตักไปแล้วอ๊ะป่าว  กลับเหอะ  ไม่ไหวแล้ว...ง่วง"  ดูมันดิ

 

 

เหอเหอ  เป็นไงล่ะกุศลกูแรงสุดๆ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม่งร้อนว่ะ  ห่าน...กูนั่งเล่นคอมไม่เปิดแอร์  กลัวเปลืองไฟ 

 

 

 

 

 

แม่งทำให้กูอารมณ์เสีย  ทำให้กูทะเลาะกะแม่  ทำให้กูบาป 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนนึงร้องเพลง  คนนึงก็จัดรายการไป~จะได้ไม่เหงา

 

 

 

---

---

 

 

มี ช่ ว ง เ ว ล า ไ ม่ ม า ก นั ก ใ น ชี วิ ต
ที่เปิดโอกาสให้เราได้แสดงความรัก .. กับคนที่รัก
บางคนบอกว่า.. มีเวลาเกือบทั้งชีวิต
แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่า.. ชีวิตเราจะยืนยาว ไปได้แค่ไหน
ชั่วโมงหน้า.. เรายังมีลมหายใจ อยู่หรือป่าว
ถ้าเรารู้ว่า.. เกือบทั้งชีวิตของเรา.. มีแค่พรุ่งนี้วันเดียว
ทุกคน.. คงยินดีพูดคำว่า "รัก " โดยพร้อมเพรียงกัน

ในเมื่อไม่รู้..เราก็ย่อมหวังว่า..
ชีวิตเราจะยืนยาวพอ ที่จะพูดคำสั้นๆ คำนั้นออกมาได้
อย่า ปล่อยให้ตลอดชีวิตของใครคนหนึ่ง.. รอคอย เพียงคำๆ เดียว
ถ้าคนที่คุณรัก.. รับรู้ความรักของคุณได้.. โดยไม่ต้องใช้คำพูด
จะชั่วโมงหน้า.. พรุ่งนี้.. หรืออีก40ปี.. ก็ไม่มี คำว่า "รอ "
แต่หากคุณต้องสรรหาคำหลายล้านคำ.. เพื่อหลีกเลี่ยง คำๆ เดียว
อย่าพยายามขนาดนั้นเลย.. ขอแค่ใจ คุณบอก

ส า ย ต า ที่คุณมองเขา.. เขาก็รู้แล้ว!

 

 

 

 

 

 

 

 

(จริง ๆนะ) 

 

 

 

 

 

 

 P.S. ลงรูปไว้อาลัยให้ 2 โจ้.......เมื่อคืนไม่ได้ดู 5Live อ่ะได้ข่าวว่าอ้อมร้องไห้ด้วย